Reprise

De renovatie van een historische houtskeletbouwwoning en de uitbreiding ervan met een kunstenaarsatelier, waarbij dezelfde of gelijkaardige structuren herhaald worden tot het leven erin kan plaatsvinden.

Deinze, 2018 - ..., particuliere klant



Het staat daar eigenwijs in de wijk, met haar bakstenen plint en daarbovenop een kartelend leien volume. Het is niet zoals de andere huizen. Het dak is groter dan het gelijkvloers. Het is hoekig en heeft kamershoge dakkapellen die aan de buitenzijde een eerste hint geven van het rationeel ontwerp van de woning. Een houtskeletbouw uit de jaren ’70: een sequentieel systeem van opgedikte dragende houten ribben die van voorgevel naar achtergevel lopen. Machine à habiter, en bois rythmique. De traveeën van de structuur lijken voor het oorspronkelijk plan een belangrijk structurerend ontwerpinstrument geweest te zijn; de volledige woning (muren, dakkapellen, raamverdeling, …) is ontworpen naar de herhalende maat van de ribben. In het interieur primeert eerlijkheid en wordt de draagconstructie zowel in gevel als vloer in het zicht gelaten. Het is een nogal specifiek gebouw. Love it or hate it. Maar zij houden ervan, en wij intussen ook.

Een aantal recentere ingrepen hebben de aandacht wat afgeleid van het oorspronkelijk heldere plan van de woning. De aanbouw van een berging heeft de relatie tussen woning en tuin verkleind. Een aantal nieuwe kamerindelingen op de eerste verdieping hebben het structureel open plan van de woning onleesbaar gemaakt. Gezien de leeftijd van de woning zijn er ook enkele bouwtechnische ingrepen nodig.

Het volledig plan wordt op het gelijkvloers weer leeggemaakt en een zo compact mogelijke cluster van functies -die toch best wel muren nodig hebben- komt in de plaats; inkom, gastentoilet, wasberging, meters. Alle andere functies worden door mekaar geschud, om een leven op maat te accommoderen. De keuken komt in plaats van de berging aan de tuin. Een grote bureauruimte loopt naadloos over in de leefruimte maar kan bij het ontvangen van klanten met schuifwanden afgesloten worden. Een dubbelhoge vide maakt in de leefruimte de majestueuze houten spanten voelbaar, die van muur overlopen in plafond. Het zuidenlicht valt nu ook vanop de eerste verdieping door tot diep achterin de woning. Boven grenst de vide aan een centrale overmaatse speelgang. Slaapkamers en de badkamer worden groter, naar hedendaagse normen.

De woning wordt uitgebreid met een kunstenaarsatelier. Het ontwerp is droog en rationeel, net als de oorspronkelijke woning. Een heldere repetitie van houten portieken moduleert. De structuur is bruut, helder en eenvoudig, zoals een atelier hoort te zijn. Het houten skelet dijt uit in de tuin, eerst als atelier, dan als luifel, dan als pergola. Een lichtdoorlatende isolerende polycarbonaatschil biedt gefilterd daglicht en concentratie, de relatie met de tuin in het atelier is er enkel wanneer zelf gewenst. Het dak van het atelier bestaat uit een reeks van puntdakjes. Het doet wat denken aan de daken van oude magazijnhallen. Of fabriekshallen. Een opportunistisch dak, net zoals het oude dak, dat ruimte neemt waar het nodig is, maar dan nu op een andere manier. Een lichtrijk dak, net zoals het oude dak, dat daglicht binnenbrengt waar het nodig is, maar dan nu op een andere manier. Een simpel dak, net zoals het oude dak, dat door repetitie het leven structureert dat er onder plaatsvindt, dankzij haar dakkapellen, luifels nokken en goten. Twee daken met elk hun eigen redenen, een oud en een nieuw, beiden metronomen in organisatie, werken samen om het moderne leven toe te laten. Een huis van daken, en licht, en af en toe een muur.

Partners:
Michael Caenepeel (coördinator)
Stabimi (stabiliteit)
2BSafe (EPB en VC)

Impressie van Nick Proot  

Impressie van Nick Proot  

Impressie van Nick Proot  

bestaande toestand gelijkvloers  

ontwerp gelijkvloers  

bestaande toestand eerste verdiep  

ontwerp eerste verdieping